Eugeniusz Solarski
Biografia
Eugeniusz Solarski (ur. 27 marca 1901 w Chrzanowie, zm. 21 lipca 1959 w Krakowie) był polskim aktorem teatralnym i filmowym.
Studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a sztuki aktorskiej uczył się pod kierunkiem Leonarda Bończa-Stępińskiego i Franciszka Wysockiego. Na scenie debiutował w 1919 roku pod nazwiskiem Norwicz w operetkowym zespole Tadeusza Pilarskiego. Następnie był członkiem objazdowego zespołu Stanisława Knake-Zawadzkiego.
W latach 1920–1921 był członkiem Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, gdzie powrócił do nazwiska Solarski. Następnie występował w Teatrze Bagatela (1921–1924). W latach 1924–1932 grał w Warszawie w teatrach: im. Wojciecha Bogusławskiego (1924–1926), Narodowym (1926–1932) oraz Nowymi Letnimi. Następnie na trzy lata (1932–1935) powrócił do Krakowa, na deski Teatru im. Słowackiego. W kolejnych latach grał ponownie w Warszawie, głównie w Teatrze Polskim (1935–1937) oraz w Teatrach: Narodowym i Nowym (1938–1939) i w Teatrach Miejskich we Lwowie (1937–1938).
Podczas II wojny światowej przebywał w stolicy, gdzie pracował jako kelner w kawiarni Pod Znachorem (ul. Boduena 6). Grał także za zgodą konspiracyjnego ZASP-u w jawnych teatrach: Komedia (1941) oraz Miniatury (1943–1944).
Po zakończeniu działań wojennych powrócił do Krakowa, gdzie występował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego oraz w Teatrze Starym. Brał także udział w spektaklach Teatru Polskiego Radia. W 1956 roku odznaczono go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 1958 roku podczas Festiwalu Dramatów Wyspiańskiego otrzymał III nagrodę za rolę Reżysera w spektaklu Wyzwolenie.
Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.