Franciszek Buliński
Biografia
Franciszek Buliński urodził się w 1893 roku w Chrzanowie w rodzinie Kajetana i Julii ze Skotnickich. Był absolwentem gimnazjum i studentem medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim, członkiem Związku Walki Czynnej.
W sierpniu 1914 wstąpił ochotniczo do Legii Polskiej, służył w 12 kompanii 5 pułku piechoty. W bitwie pod Łowczówkiem uratował rannego towarzysza broni. Za bohaterstwo został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. 1 listopada 1916 został mianowany chorążym sanitarnym. Po przysiędze wcielony do armii austriackiej i walczył na froncie włoskim.
W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do II batalionu 8. pułku piechoty Legionów. Walczył na froncie polsko-ukraińskim i polsko-bolszewickim. W tym czasie awansował na stopień kapitana. Po wojnie zdemobilizowany. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział w rezerwie do Kadry Zapasowej 9 Szpitala Okręgowego.
W 1924 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Początkowo pracował w sądownictwie, potem w administracji państwowej. Był między innymi starostą Limanowej i pracownikiem kieleckiego Banku Polskiego.
W czasie okupacji niemieckiej ukrywał się. Pracował na gospodarstwie rolnym w okolicach Tarnowa. Po 1945 pracował w bankach w Gdańsku i w Chrzanowie. Zmarł w Chrzanowie i tam jest pochowany.
Był żonaty z Antoniną z Mitrzyków.