Halina Stanisława Winiarska
Biografia
Halina Stanisława Winiarska, po mężu Kiszkis (ur. 8 października 1933 w Chrzanowie, zm. 16 kwietnia 2022 w Kowalach), była polską aktorką teatralną, filmową i telewizyjną, pedagożką oraz działaczką opozycyjną.
Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1957 zdała aktorski egzamin eksternistyczny. W latach 1956–1958 występowała w Teatrze Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku, następnie w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie (1958–1960), w Lubuskim Teatrze im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze (1960–1963) i Teatrach Dramatycznych w Poznaniu (1963–1966).
W latach 1966–2003 była aktorką Teatru Wybrzeże w Gdańsku. Prowadziła pracę pedagogiczną w Teatrze Muzycznym w Gdyni, studium aktorskim przy Teatrze Wybrzeże oraz w Biskupim Seminarium Duchownym w Gdańsku i Liceum Jezuitów w Gdyni.
W latach 1961–1981 należała do SPATiF-ZASP, a w latach 1979–1981 była członkinią Zarządu Głównego. W sierpniu 1980 wsparła strajki w Stoczni Gdańskiej, a we wrześniu 1980 wstąpiła do NSZZ „Solidarność”, gdzie od listopada 1980 była przewodniczącą Komitetu Zakładowego. Od grudnia 1980 była w Komitecie Obrony Więzionych za Przekonania.
13 grudnia 1981 została internowana i osadzona kolejno w Strzebielinku, Bydgoszczy-Fordonie i Gołdapi. Została zwolniona 19 stycznia 1982. W latach 1982–1988 występowała podczas mszy za Ojczyznę w gdańskich kościołach. Współorganizowała Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej. W latach 1986–1994 należała do Prymasowskiej Rady Społecznej. W sierpniu 1988 występowała dla strajkujących w Stoczni Gdańskiej i Porcie Gdańskim. W 1989 była członkinią Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Gdańsku.
Dwukrotnie zamężna. Po raz pierwszy z aktorem i dramaturgiem Zenonem Nocońem (1923–1992), po raz drugi od 29 czerwca 1963 z aktorem Jerzym Kiszkisem. Matka Krzysztofa (ur. 1954) i Joanny (ur. 1967).
Zmarła w Kowalach, pochowana 23 kwietnia 2022 w Aleji Zasłużonych gdańskiego cmentarza Srebrzysko (rejon IV kwatera TAR I-2a-3).