Ignacy Reifer
Biografia
Ignacy Reifer, urodzony jako Izak Reifer w rodzinie Abrahama Hirsza Reifera i Matyldy z Rosenbaumów, był właścicielem sklepu drogeryjnego. Po ukończeniu chrzanowskiego Państwowego Gimnazjum (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica) w 1926 wyjechał do Brna, gdzie studiował na Wydziale Chemicznym Niemieckiej Wyższej Szkoły Technicznej. 25 czerwca 1931 uzyskał tytuł zawodowy inżyniera. Równocześnie wstąpił do Komunistycznej Partii Polski i był więziony przez pięć miesięcy; był m.in. członkiem Komitetu Dzielnicowego KPP w Chrzanowie.
Od 1930 należał do Komunistycznej Partii Czechosłowacji, za co został wydalony z Czechosłowacji. Wcześniej 10 grudnia 1932 na podstawie dysertacji Analiza stopów miedzi, brązu i nowego srebra na drodze miareczkowej uzyskał tytuł doktora nauk technicznych. Po przeniesieniu się do Austrii wstąpił do tamtejszej Partii Komunistycznej, używał pseudonimu Marek i był kierownikiem ds. propagandy ideologicznej.
W 1933 rozpoczął pracę naukową na Uniwersytecie Wiedeńskim jako asystent chemii analitycznej i biologicznej u prof. Fritza Rappaporta w instytucie patologii ogólnej i doświadczalnej. W 1937 opuścił Austrię i przez Wielką Brytanię wyjechał do Nowej Zelandii, gdzie pracował jako chemik, a w późniejszym czasie jako starszy biochemik w zakładzie chemii roślin Ministerstwa Badań Naukowych i Przemysłowych Nassey Agricultural College w Palmerston North. W 1945 został pracownikiem naukowym Instytutu Chemii. Przez cały pobyt w Nowej Zelandii był członkiem tamtejszej partii komunistycznej i używał pseudonimu Drew; w 1942 założył Wszechsłowiański Związek Nowej Zelandii i pełnił w nim funkcję sekretarza.
W 1948 powrócił do Polski i wstąpił w szeregi Polskiej Partii Robotniczej, a po zjednoczeniu do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1948–1949 w stopniu pułkownika pełnił służbę wojskową. Początkowo był rzeczoznawcą chemicznym w Ministerstwie Obrony Narodowej, po roku przedstawił pracę habilitacyjną pt. Amoniak w ekstraktach roślinnych. Rola moczniku w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, gdzie równocześnie został kierownikiem Zakładu biochemii Wydziału Ogrodniczego. W 1950 został równolegle kierownikiem Zakładu biochemii Wydziału Rolnego, rok później uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Należał do grona organizatorów założonego w 1954 Instytutu Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk, gdzie przez siedemnaście lat zajmował stanowisko kierownika Zakładu Biochemii Roślin i był wicedyrektorem instytutu dla spraw naukowych.
W 1957 został profesorem zwyczajnym, od 1965 nawiązał współpracę z Uniwersytetem Jagiellońskim, gdzie był współorganizatorem Katedry Biochemii i Biofizyki, którą kierował od 1969 do 1970. Ze względu na zły stan zdrowia przeszedł do Zakładu Biochemii Roślin w Instytucie Biologii Molekularnej, którym kierował do śmierci. Od 1964 roku był członkiem korespondentem PAN.
Jego druga żona była Jadwiga Szymak-Reiferowa, rusycystka, historyk literatury, tłumacz i nauczyciel akademicki, docent UJ. Zmarł 2 kwietnia 1971 w Krakowie, spoczywa na cmentarzu Rakowickim (cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty) (kwatera LXXXI-14-44).