Leon Barański
Biografia
Leon Barański urodził się 18 marca 1895 roku w Chrzanowie. Był polskim bankierem, który karierę naukową i zawodową rozpoczął po ukończeniu studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego i uzyskaniu doktoratu na Uniwersytecie Wiedeńskim w 1918 roku.
W czasie okresu międzywojennego w Banku Polski zajmował stanowiska: referenta, następnie naczelnego dyrektora Wydziału Walutowego, a w 1934 roku na stanowisko naczelnego dyrektora banku. Jednocześnie był członkiem Rady Nadzorczej Banku Gospodarstwa Krajowego.
W 1929 brał udział w Międzynarodowej Konferencji do Spraw Odszkodowań w Hadze. Był członkiem Komitetu Ekspertów przygotowujących Międzynarodową Monetarną i Ekonomiczną Konferencję w Londynie (1933) oraz Komitetu Ekspertów Ligi Narodów ds. pożyczek międzynarodowych.
W czasie II wojny światowej wraz z kierownictwem Banku ewakuował bank do Wielkiej Brytanii. W 1944 brał udział w konferencji Bretton Woods, która doprowadziła do powstania Banku Światowego i IMF; w 1946 został Executive Director Banku Światowego i IMF, reprezentując Polskę, a później również Finlandię.
Po zakończeniu konfliktów Barański pracował w Afryce i Azji, m.in. jako dyrektor Banku Rozwoju Etiopii, doradca Indonezji, Sudanu, Ghany i Kenii; w Kenii w 1966 r. wprowadzono banknoty z jego podpisem. W końcu osiedlił się w Woodford Green, a następnie w Menlo Park w Kalifornii, gdzie zmarł 31 października 1982 r.