Mieczysław Aleksander MazarakiherbuNewlin
Biografia
Urodził się 17 grudnia 1913 r. w Chrzanowie, jako jedyne dziecko Józefa Ferdynanda Mazarakiego i Balbiny Marii z d. Chwastowskiej. W latach 1920–1924 uczęszczał do Szkoły 4-klasowej Męskiej im. Króla Władysława Jagiełły w Chrzanowie. W latach 1924–1932 był uczniem Państwowego Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Chrzanowie. Po zdaniu egzaminu dojrzałości w 1932 r. zapisał się na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po roku akademickim przeniósł się na Wydział Filozoficzny.
Dnia 12 września 1933 r. został powołany do służby wojskowej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po kursie teoretycznym odbył praktykę wojskową w Dywizyjnym Krusie Podchorążych przy 5 Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. Został przeniesiony do rezerwy 1 września 1934 r. W październiku 1935 r. powrócił na uniwersytet, gdzie kontynuował naukę. Na czwartym roku otrzymał propozycję praktyki naukowej w Lasach Państwowych w Pieninach z siedzibą w Krościenku nad Dunajcem. W tym czasie zaręczył się z Ireną Maksymowiczówną.
Został zmobilizowany w Krościenku 25 sierpnia 1939 r. do 11 Pułku Piechoty w Szczakowej, który wraz ze swoją 23 Dywizją Piechoty wchodził w skład Grupy Operacyjnej "Śląsk" w składzie Armii "Kraków". Po odbyciu kampanii, 21 września 1939 r. został wzięty do niewoli niemieckiej pod Tomaszowem Lubelskim. Przebywał w niej prawie do końca wojny, przechodząc przez obozy: Stalag VIII A Görlitz, VI B Fullen (Neu Versen) i Stalag VI G Bonn-Duisdorf. W niewoli pracował jako robotnik leśny w nadreńskich lasach oraz jako szofer w fabryce samochodów. Został oswobodzony 25 kwietnia 1945 r. i został przydzielony 1 czerwca 1945 r. do Polskiego Ośrodka Wojskowego Nr 138 w funkcji porucznika.
Po zwycięstwie aliantów organizował kursy oraz pracę pedagogiczną w Imbshausen, w Polskiej Szkole Powszechnej dla małoletnich, których los rzucił na obczyznę oraz w Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Northeim. Wrócił do Polski. W latach 1947–1979 pracował jako nauczyciel w Gimnazjum i Liceum im. Staszica w Chrzanowie. Przerwane przez wybuch wojny studia ukończył w 1952 roku. Od 1979 do 1990 roku pracował w Muzeum w Chrzanowie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Chrzanowie.
Odznaczenia: Medal Zwycięstwa i Wolności (1946), Odznaka Grunwaldzka (1972), Krzyż Kampanii Wrześniowej (1985), odznaka Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej. W listopadzie 2000 r. został awansowany przez Prezydenta RP na stopień podporucznika Wojska Polskiego. W 1994 r. został Honorowym Obywatelem Miasta Chrzanowa.
Wraz z żoną Ireną Mazaraki – autor publikacji przyrodniczych i historycznych dotyczących ziemi chrzanowskiej. Jest autorem historii sokolnictwa w Polsce, m.in. Z sokołami na łowy (1977).