Stanisław Miller
Biografia
Stanisław Miller urodził się 6 listopada 1881 roku w Chrzanowie i zmarł 10 lutego 1963 roku w Londynie. Był generałem brygady Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, uczestnikiem II wojny światowej oraz wojny z bolszewikami i Ukraińcami.
Ochrzczony został w kościele św. Mikołaja w Chrzanowie. Jego ojciec był adiunktem sądu w Chrzanowie, matka Gabriela Linecker była córką Gabriela i Franciszki. Miller kształcił się w Krakowie (szkoła realna, 1892–1894) i w Wyższej Szkole Realnej w Hranicach (1894–1899; Maehrisch-Weisskirchen). Tam uzyskał maturę. W latach 1900–1903 był słuchaczem Akademii Wojskowo-Technicznej w Wiedniu, po ukończeniu której awansował na podporucznika. Służył w cesarsko-królewskiej armii w latach 1903–1918. Podczas I wojny światowej walczył na froncie rosyjskim, dowodził baterią i dywizjonem artylerii oraz pracował w sztabie 5 Brygady Artylerii.
Do Wojska Polskiego został przyjęty 1 listopada 1918. W latach 2–15 listopada 1918 zorganizował i dowodził batalionem akademickim w Krakowie. Następnie do 1 grudnia 1918 był szefem sztabu Inspektoratu Artylerii na Galicję Wschodnią. Od 25 stycznia do 15 marca 1919 dowodził dywizjonem 1 Pułku Artylerii Ciężkiej Ziemi Krakowskiej, walczącym w składzie Frontu Śląskiego. Następnie na froncie ukraińskim dowodził kolejno 3 Pułkiem Artylerii Ciężkiej, Artylerią Grupy Bug, Artylerią Grupy Pułkownika Kulińskiego i Artylerią Grupy Nowe Miasto oraz Grupą Artylerii 3 Dywizji Piechoty Legionów. 25 marca 1920 został dowódcą 3 Pułku Artylerii Polowej Legionów, a 1 kwietnia mianowano go na stopień podpułkownika. 9 września 1920 awansował na stanowisko dowódcy III Brygady Artylerii. W czasie wojny z Ukraińcami i Bolszewikami walczył pod komendą Leona Berbeckiego i współdziałał z Mieczysławem Scaewola-Wieczorkiewiczem i Władysławem Bończa-Uzdowskim. 17 maja 1921 odznaczono go Krzyżem Virtuti Militari nr 120. Od 10 października 1921 organizator i pierwszy dowódca 27 Pułku Artylerii Polowej we Włodzimierzu Wołyńskim. 15 maja 1924 został mianowany zastępcą szefa Departamentu III Artylerii i Uzbrojenia MSWojskowych. Od 3 stycznia do 24 czerwca 1927 był słuchaczem III kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych, a po ukończeniu objął stanowisko szefa 4 Okręgowego Szefostwa Artylerii w Łodzi. W marcu 1929 został dowódcą 4 Grupy Artylerii w Łodzi, a rok później uzyskał awans na generała brygady. 1 października 1935 został komendantem Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. 1 lipca 1937 wyznaczony na stanowisko generała do prac artyleryjskich przy GISZ i był doradcą Naczelnego Wodza w sprawach artylerii.
W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję naczelnego dowódcy artylerii w Kwaterze Naczelnego Wodza. Po wojnie przebywał na emigracji w Londynie. 17 września 1958 i 10 kwietnia 1961 powoływany do składu emigracyjnej Kapituły Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w Londynie; prochy przeniesiono 28 lutego 1963 na cmentarz Rakowicki w Krakowie. Był żonaty i miał dwie córki: Irenę i Iwonę.
"