Walerian Lachnitt
Biografia
Urodził się w 27 listopada 1913 roku w Chrzanowie w rodzinie Eugeniusza (1886–1966), radcy skarbowego, i Marii z domu Kalwas. Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, a w 1936 roku Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując dyplom magistra filozofii i polonistyki. Już w tym okresie publikował recenzje teatralne w piśmie akademickim Nasz Wyraz, był związany z krakowskimi pismami i Radiem Kraków, a recenzje publikował m.in. w Asie, Kulturze, Kurierze Literacko-Naukowym i Trybunie Literatów.
Jako kapral-podchorąży brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Przez Zaleszczyki przedostał się na Węgry, internowany w obozach w Kisbodaki (w Magyarsasie), następnie przebywał w niemieckich obozach jenieckich Kaisersteinbruch, Villingen i Fallingbosell. Po wyzwoleniu przez Brytyjczyków był intendentem Szpitala Polskiego w Meppen pod Lübecką, skąd wiosną wrócił do Polski statkiem z Lubeki.
Po II wojnie światowej jego teksty drukowały Ilustrowany Kurier Polski, Życie i Kultura. Od marca 1946 pracował w redakcji literackiej Polskiego Radia Szczecin. Uprawnienia reżyserskie uzyskał eksternistycznie w PWST w Warszawie. W latach 1946–1948 współredagował tygodnik społeczno-kulturalny Szczecin. Od 1952 był kierownikiem literackim Teatrów Dramatycznych w Szczecinie; od 1955 pełnił także funkcję ich zastępcy dyrektora ds. artystycznych. Od 1 stycznia 1955 był kierownikiem literackim Teatru Wybrzeże. Od 1959 był kierownikiem literackim i artystycznym Sceny Objazdowej Teatru Wybrzeże. Te same funkcje pełnił od 1 kwietnia 1964 po przekształceniu w Teatr Ziemi Gdańskiej. Od 1 czerwca 1966 był jednocześnie jego dyrektorem. Od 1 stycznia 1972 do przejścia na emeryturę 30 lipca 1973 pełnił wyłącznie obowiązki dyrektora i reżysera Teatru Ziemi Gdańskiej. W kolejnych latach nadal reżyserował w Teatrze Dramatycznym w Gdyni. Współpracował także jako reżyser z teatrami w Opolu, Jeleniej Górze, Bielsku-Białej, Tarnowie i Częstochowie.
Był także pedagogiem. Prowadził zajęcia z historii teatru i dramatu w Zaocznym Studium Oświaty dla Dorosłych przy Wyższej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni.
Od 1950 był członkiem Związku Literatów Polskich; po wojnie należał do Stronnictwa Pracy. W 1953 został członkiem PZPR. W latach 1952–1955 był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie, a po wyjeździe do Gdańska radnym tamtejszej Wojewódzkiej Rady Narodowej.
Trzykrotnie żonaty: najpierw z Ireną z domu Węgielewska (1913–2000), następnie z Janiną Marią z domu Pohl (1909–1999), a od 1959 z Sylwią z domu Janowicz (1931–2021). Zmarł w Gdańsku i pochowany został w nowej alei zasłużonych na cmentarzu Witomińskim w Gdyni (kwatera 26-40-16).