Zygmunt Stanisław Łenyk
Biografia
Zygmunt Stanisław Łenyk urodził się w Chrzanowie. Ukończył w 1974 roku studia na Wydziale Psychologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1983 roku uzyskał specjalizację w zakresie psychologii klinicznej.
Był członkiem Zrzeszenia Studentów Polskich. W latach 70. należał do PZPR; w 1979 roku, za niezależną działalność polityczną, został usunięty z partii. Od 1972 do 1976 kierował zarządem okręgu krakowskiego Polskiego Związku Niewidomych; potem pracował w Szpitalu Psychiatrycznym w Krakowie, a następnie jako masażysta leczniczy. W latach 1979–1994 był członkiem Konfederacji Polski Niepodległej; od 1980 wchodził w skład rady politycznej, a w latach 1984–1986 kierował Obszarem II KPN, a w latach 1985–1988 stał na czele Centralnego Kierownictwa Akcji Bieżącej KPN. Włączył się również w działalność Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Uczestniczył w niezależnym ruchu wydawniczym, m.in. w redakcjach Opinii Krakowskiej, Komunikatu i Niepodległości.
W nocy z 12 na 13 grudnia 1981, po wprowadzeniu stanu wojennego, został internowany. Zwolniono go 15 marca 1982. Następnie był wielokrotnie zatrzymywany; karany przez kolegium ds. wykroczeń za kolportowanie ulotek. Został tymczasowo aresztowany 8 marca 1985 wraz z członkami Rady Politycznej KPN; zwolniono go z uwagi na stan zdrowia, objęto dozorem milicyjnym.
Od 1991 do 1993 z ramienia KPN sprawował mandat posła I kadencji Sejmu, a następnie pełnił funkcję doradcy prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W 1995 został właścicielem i dyrektorem krakowskiej Szkoły Języków Poliglota.
Był aktywnym uczestnikiem Marszu Szlakiem I Kompanii Kadrowej na trasie Kraków-Kielce. W 2002 z ramienia Platformy Obywatelskiej kandydował do krakowskiej rady miejskiej. W 2008 kierował Komitetem Obchodów Jubileuszu 30-lecia Konfederatów Polski Niepodległej; później został działaczem Komitetu Obrony Demokracji.
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2009). Krzyż Wolności i Solidarności przyznany mu w 2017, jednak odmówił jego przyjęcia; posiada także Srebrny Medal Za zasługi dla obronności kraju (2008).